نویسندگی

به نظر شما من استعداد نویسندگی دارم؟ گاهی این سوال، کاری با ذهنم می‌کند که تصمیم می‌گیرم نویسندگی را ببوسم و کنار بگذارم. به همین دلیل همیشه دنبال کسی می‌گردم که به من این اطمینان را بدهد که استعداد نوشتن دارم. باید تکلیف استعداد داشتن یا نداشتنم را روشن کنم.
با خود می‌اندیشم: آیا استعداد شرطِ لازمِ نویسندگی‌ست؟ منظورم این است که آیا من که تازه دست به قلم شده‌ام، می‌توانم نویسنده شوم؟
با کمی تحقیق درمی‌یابم که نویسندگی امری ذاتی و فطری نیست که از بدو تولد همراه نویسنده باشد؛ بلکه نویسندگی امری اکتسابی و آموختنی است. همه می‌توانند نویسنده شوند. بویژه امروزه که با دسترسی به فضای مجازی، کلاس و کتاب‌های آموزشی این فرصت برای همه مهیا شده است، هر کسی می‌تواند با تلاش مستمر به اهدافش برسد و نیازی به استعداد و موهبت ذاتی نیست. البته نه این که استعداد لازم نباشد؛ بلکه استعداد شرط کافی نیست؛ یعنی استعداد به تنهایی کارساز نیست.
این که چقدر تلاش کنی، پشتکار داشته باشی، چقدر وقت بگذاری، چقدر به نویسندگی عشق بورزی... مهم است. این‌هاست که نویسنده می‌سازد.
استعداد داشتن یعنی؛ انجام طبیعی و آسان کار، با وجود توانایی ذاتی. در واقع استعداد به بیشترین رشد و پیشرفت در یادگیری، با صَرف کمترین انرژی و در کوتاه‌ترین زمان در یک زمینه خاص اشاره دارد.
اما نوشتن و هر مهارت دیگری، بیش از این که به استعداد نیاز داشته باشد، به علاقه و پشتکار نیاز دارد. وقتی هر روز بنویسی، کم‌کم می‌توانی به نوشته‌هایت جهت دهی. رمان، داستان کوتاه، داستان بلند، داستانک، مقاله، متنِ ادبی، آموزشی یا ... بنویسی.
به گفته‌ی چالرز دیکنز؛ «نوشتن یکی از آن کمال‌هایی هست که هر چه بیشتر تمرین کنی به آن نزدیکتر می‌شوی.»
اگر نگران هستی که اصلا می‌توانی نویسنده شوی یا نه؟ به این بستگی دارد که حاضری برای نویسنده شدن چقدر تلاش کنی؟ وقت صرف کنی؟ آدمی هستی که حاضر باشد بخشی از روزش را صرف نوشتن کند؟ اگر بله، می‌توانی به راحتی رویاهایت را به واقعیت تبدیل کنی. پس همه چیز به خودت بستگی دارد. به این که چقدر زمان می‌گذاری و چطور برای هدفت تلاش می‌کنی. من می‌نویسم بلکه با تکرار و تمرین، استعدادم شکوفا شود.

#یادداشت_روزانه